Έφυγες φίλε και δεν βρήκαμε την άκρη…Αντίο κύριε Πωλ

 


Είναι αυτές οι στιγμές που σε πλημυρίζουν εικόνες, αναμνήσεις και δεν μπορείς να τις αρχειοθετήσεις στο μυαλό σου. Τι να πάρεις και τι να αφήσεις; Έφυγες φίλε και δεν βρήκαμε την άκρη…
Το πάλεψες όσο εκεί που δεν πάει. Δεν χρειάζεται να εξιστορήσω δημοσίως τις ατέλειωτες στιγμές που περάσαμε.Αυτές αφορούν εμάς. Και πλεόν μόνο εμένα
Σε ευχαριστώ για όσα μου πρόσφερες. Για όσα μπόρεσες να μου μεταλαμπαδεύσεις, όπως την πίκρα της ξενιτιάς, την ανάγκη για εργασία, την ανθρώπινη υπόσταση μα πάνω από όλα κάτι που είχες σε υπερβολικό βαθμό εντός σου… την αγάπη(για το τελευταίο σε ευχαριστώ διπλά)
Δεν πρόλαβα να σε χαιρετήσω για την τελευταία σου κατοικία, αν και αυτό το είχα κάνει προ καιρού σε παλαιότερη συνάντηση μας…
Καλό σου ταξίδι φίλε Πωλ.
Εκεί θα κάνεις τις δικές σου βόλτες με το ποδήλατο και θα ανακαλύπτεις νέους τόπους που να σε χωράνε.Και όπως μου λεγες…..
Όπου και αν πας, όπου και αν ζείς , αυτό να το θυμάσαι ξένος στους ξένους πάντα ζείς και ξένος πάντα θα σαι…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *