Στην πόλη των ονείρων μου….

Πρώτη Κυριακή του Μάρτη, πρώτη  ένδειξη, πρώτη σκέψη, όμως πάντα κάτι θα μας λείπει…
Και καλό είναι να λείπει κάτι, για να έχουμε να ελπίζουμε!
Στην πιο ερωτική πόλη, σε εκείνην που σε γνώρισα, σε εκείνην που ειδωθήκαμε, σε εκείνη θα σε περιμένω. Σε εκείνην την πόλη που πάντα θα γεννιούνται οι πιο μεγάλοι έρωτες. Ναι, καλά κατάλαβες, στη Πρέβεζα.
Στην πόλη με το πιο μαγευτικό ηλιοβασίλεμα του Παντοκράτορα. Εκεί που σε πλημμυρίζουν χιλιάδες συναισθήματα όταν βλέπεις τις ακτίνες του ήλιου να εξαφανίζονται μέσα στο νερό. Στην προκυμαία θα είμαι, όπου θα κοιτώ το λιμάνι. Με ένα χαμόγελο κι ανυπομονησία όπως τότε. Θυμάσαι;
Θα σε περιμένω να μου κρατήσεις το χέρι και να περπατήσουμε όλη τη νύχτα -σταματώντας για μια ζεστή σοκολάτα.
Θα περπατήσουμε ολόκληρη την πόλη, όπως τότε, θα καθίσουμε στα παγκάκια μέσα στη ντάπια.
Χωρίς να μας ενοχλεί κανένας, χωρίς να χρειάζεται να μιλάμε, γιατί οι κινήσεις μας θα τα λένε όλα. Έπειτα, θα συνεχίσουμε μέχρι την παιδική χαρά, όπου και θα γίνουμε πάλι μικρά παιδιά.
Θα σε περιμένω ξανά το πρωί στη στάση μας, έξω απ’το σπίτι σου. Να διαβούμε ξανά την πόλη, με προορισμό τα μάτια σου. Μόνο τα μάτια σου. Γιατί ξέρεις πόσο μου αρέσει να κοιτάω από εκεί και να χάνομαι στο απέραντο. Θα ξεκινήσουμε λοιπόν, θα περπατήσουμε και θα ανεβούμε στα παλιά εγκαταλελειμμένα κάστρα, όπου μπροστά στα πόδια μας θα έχουμε ολόκληρη τη πόλη.
Θα καθίσουμε εκεί αγκαλιά μέχρι να χαθεί ο ήλιος. Θα απολαμβάνουμε εκείνο το γλυκό αεράκι που θα μας χαϊδεύει το πρόσωπο. Έπειτα, χέρι-χέρι θα κατεβούμε μαζί, περνώντας μέσα απ’ τα στενά σοκάκια της Πόλης, θαυμάζοντας για άλλη μία φορά την αρχιτεκτονική της.

Θα σε περιμένω τη νύχτα για να βγούμε όπως τότε. Γυρίζοντας από εδώ κι εκεί όλο το βράδυ. Να μας βρεί το ξημέρωμα στην Κυανή Ακτή, στο μέρος που αποτελεί σημείο αναφοράς για όλες τις γενιές των Πρεβεζάνων,.Εκεί που όλοι μας κάποια στιγμή ερωτευθήκαμε.
Στην Πρέβεζα είμαστε, δεν επιτρέπεται να κάτσουμε σπίτι.
Στην πόλη, λοιπόν, που οι πιο τρελές επιθυμίες πραγματοποιούνται με έναν τρόπο μαγικό, με ρυθμούς retro, εκεί θα σε περιμένω. Στην πόλη που σε ερωτεύτηκα. Εκεί που τα «θέλω», δε βρίσκουν εμπόδια, εκεί που κάνεις όνειρα χωρίς να σου τα χαλάνε. Στην πόλη εκείνη θα περπατάμε και πάλι μαζί στα σοκάκια, φτιάχνοντας ξανά τις δικές μας στιγμές. Εκεί που θα μείνουν χαραγμένες για πάντα οι αναμνήσεις μας, όσα χρόνια κι αν περάσουν.
Γιατί η Πρέβεζα είναι έρωτας και κανείς δεν μπόρεσε να ξεφύγει απ’ τα δίχτυα της. Στην πόλη λοιπόν του δικού μας έρωτα….

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *