Την λένε Θεοδώρα Ντούσκα…..

Είναι αυτά τα μεσημέρια με καφέ και τσιγάρο που σε καλεί η τέχνη να εμβαθύνεις. Απομεσήμερο και πέφτω ξαφνικά σε μια παράσταση ανεβασμένη στο διαδίκτυο.
Ο Γλάρος Ιωνάθαν. Ομολογώ ένα ταξίδι βγαλμένο από παραμύθι.
Μια διαφορετική παράσταση. Δεν έχει τύχει να δω ακόμη τα πρόσωπα που απαρτίζουν το θίασο και μια φωνή μέντζο σοπράνο μου θυμίζει ότι κάπου την έχω ξανακούσει. Συνειδητοποιώ σε κλάσματα δευτερολέπτου, ότι όχι μόνο την έχω ξαναακούσει, αλλά την γνωρίζω προσωπικώς.
Είναι η Θεοδώρα Ντούσκα, η νονά της συντρόφου μου. Μένω έκπληκτος για αρκετή ώρα, ώσπου έρχεται μια εικόνα στο μυαλό μου. Είμαι στην Αθήνα το χειμώνα του 2010 και τα απογεύματα εκτός της πρωινής παρουσίας μου στη σχολή δημοσιογραφίας, παρακολουθώ τις απογευματινές ώρες μαθήματα σκηνοθεσίας στην σχολή του Λυκούργου Σταυράκου. Τελιώνοντας τα μαθήματα διασχίζω την Ιουλιανού και πέφτει ενα ένθετο στα χέρια μου με μια συνέντευξη του συμφοιτητή μου Γιώργου Λάνθιμου και κάτω δεξιά μια ταινία μικρού μήκους με τίτλο love in pieces να προτείνεται στους αναγνώστες του κοινού. Παίρνω τηλέφωνο εναν συμφοιτητή μου και του λέω να κανονίσουμε συνάντηση για να δουμε την ταινια. Επαναλαμβάνω δύο χαστούκια σε λίγη ώρα .Η γυναίκα που αναγνώρισα την φωνή της σήμερα, είναι η γυναίκα που είχα δει σε προβολή ταινίας σχεδόν μια δεκαετία πίσω. Όπως και να έχει όμως, τώρα που ξέρω ποια είναι θα της ζητήσω μια βόλτα με την vespa, γιατί έχουμε πολλά να πούμε.

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *